Οι άνθρωποι

Οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και το ορεινό άγονο έδαφος υπήρξαν καθοριστικοί παράγοντες που ανέπτυξαν και διατήρησαν έως σήμερα το Ζαγόρι. Σ' αυτό το δύσκολο περιβάλλον δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις που στηρίχτηκαν τόσο στο φυσικό περιβάλλον όσο και στις ανάγκες του βίου των κατοίκων, που τους υποχρέωναν να προσαρμόζονται στις συνθήκες της κάθε εποχής. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος της αποδημίας διασκορπίζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού σε όλα τα σημεία του ορίζοντα.

Οι Παπιγκιώτες ακολούθησαν κι αυτοί το δρόμο της ξενιτιάς, όπου πρόκοψαν και στόλισαν το Πάπιγκο με πλούσια σπίτια και δημόσια κτίρια. Μεταναστεύουν κυρίως στη Ρουμανία και ιδιαίτερα στο Τούρνο Σεβερίν, στη Σερβία και την Αμερική. Οι εναπομείναντες στο χωριό κατόρθωσαν να δημιουργήσουν μια δυναμική κοινωνία γεωργών, κτηνοτρόφων, επιχειρηματιών, δασκάλων και επιστημόνων. Σημαντική ενίσχυση στους ντόπιους Ζαγορίσιους προσέφεραν και οι κτηνοτρόφοι Σαρακατσάνοι, που εγκαταστάθηκαν στο Πάπιγκο στη δεκαετία του '30 και συνεισέφεραν τόσο στον οικονομικό όσο και στον πολιτισμικό τομέα. Σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων του χωριού ασχολείται με τον τουριστικό τομέα και ένα πολύ μικρό μέρος ασχολείται με την κτηνοτροφία. Ο πληθυσμός των δύο μαχαλάδων από το 1861 που υπάρχουν τα πρώτα στοιχεία ανερχόταν στα 735 άτομα. Επόμενα στοιχεία αναφέρουν 332 κατοίκους το 1927, 280 κατοίκους το 1940, 215 κατοίκους το 1961, 160 κατοίκους το 1971, .... κατοίκους το 1981, 183 κατοίκους το 1991 και 360 κατοίκους και 180 σπίτια το 2001. Το Πάπιγκο είναι από τα λίγα μέρη της πατρίδας μας που από τη δεκαετία του '80 άρχισε να αυξάνει τον πληθυσμό του με αποτέλεσμα να τον διπλασιάσει.

El
En